Δραγουμης και άλλοι στον «Αμβυκα των Ονείρων»...

 

 

ΜΟΥ ΗΡΘΕ «ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΡΙΕΡ» η νέα ποιητική συλλογή του φίλου, σεβαστού και αγαπημένου ανθρώπου, του Νίκου Ε. Παπαδογιαννάκη συγγραφέα, ποιητή, ερευνητή της Βυζαντινής και νεοελληνικής Φιλολογίας και της τοπικής ιστορίας της Κρήτης,  Ομ. καθηγητή της Παιδαγωγικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Κρήτης, με τίτλο Ἄμβυξ Ὀνείρων  (λεξίτυπον, Αθήνα Μάιος 2026, σελ. 175).

Τρία ποιήματα της συλλογής μού θύμισαν εκείνο το «κοντά στα βασιλικά ποτίζεται κι η γλάστρα». Τα βασιλικά εν προκειμένω είναι φυσικά ο Δραγούμης, η Τίγρις μας που χάσαμε πέρυσι και το Βογατσικό. Μεγάλες δικές μου και άσβηστες, κραταιές αγάπες (Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη).

Τα δυο από τα ποιήματα φέρουν αφιέρωση στον  Ίωνα Δραγούμη. Το άλλο στην Τίγρη. Τα αναδημοσιεύω εδώ, αφού ευχαριστήσω τον ακάματο και σεβαστό  φίλο. Ο Νίκος Παπαδογιαννάκης αγωνίζεται χρόνια, κοντά στο πλήθος και το βάρος των άλλων ασχολιών του, να φέρει στο φως –και ωραιότατα το καταφέρνει!– το Αρχείο του Κωνσταντίνου Μάνου, ευπατρίδη, ποιητή, λογίου, δημοτικιστή, ηρωικού μαχητή της ελευθερίας (Μακεδονομάχου, Κρητομάχου και μαχητή διοικητή εθελοντικού σώματος, που χρηματοδότησε ο ίδιος, στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο) που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στον Λαγκαδά το 1913…

Τώρα που το καλοσκέφτομαι: Για δυο σκοτωμένους και άλλες ακόμα «χαμένες» υποθέσεις, παλεύουμε χρόνια κι εκείνος κι εγώ… Μαρτυρίες απωλειών που την εγχάραξή τους υπερασπιζόμαστε και περισώζουμε.

Eυχαριστώ κ. Νίκο! 

 

 

Δῆλον ἄδηλον

 

Ποιός τὰ βαστᾶ καὶ ποιός τὰ πιάνει;

Τὰ ἀλάνια βγῆκαν στὸ σεργιάνι

κι ἀντάμα μὲ τοὺς μισθοφόρους

καὶ τοὺς κομψοὺς κονδυλοφόρους

λογχίσανε τὸ παλληκάρι

ποὺ ἄσπρο τριαντάφυλλο φορεῖ

στὸ μέρος τῆς καρδιᾶς. Μπορεῖ

νὰ θάρρεψαν τὴν ἄλλη αὐγή

πῶς, πιὰ, στοῦ τάφου τὴ σιγή,

σώπασε καὶ βαθειὰ κοιμᾶται

κι οὐδὲ κανείς πιὰ τὸ θυμᾶται.

Καὶ θά ’ρθουνε ὕστερα λεχρίτες

σωτῆρες καὶ κομπογιαννίτες

καὶ θ‘ ἀγορεύουνε στὰ φόρα

καὶ στὴν τρελή τὴν κατηφόρα,

ποιός τοὺς βαστᾶ καὶ ποιός τοὺς πιάνει,

ὡς σέρνουνε τρελό γαϊτάνι...

Ὅμως, αὐτὸς ψηλὰ ἀνεβαίνει

μές στὸν αιθέρα καὶ προβαίνει,

ὡσὰν γαλήνιος, ἐρωτιάρης

τῆς χαραυγῆς ὁ καβαλάρης.

 

                                    Μνημόσυνον 31.7.25

 

 

 

 

Τοῦ Ἴδα

 

(του Νώντα Τσίγκα)

 

 

Ἄσπρο τραντάφυλλο φορῶ

καὶ δέν λογιάζω τὸν καιρὸ

ποὺ ὀμπρός μου ἀλύπητος περνᾶ

καὶ σκίζει λόγγους καὶ βουνά.

Ἐγὼ θὰ στέκω πάντα ὀρθός,

κι ἂς εἶναι πίβουλος ὁ ὀχτρός,

κι ἂν σημαδεύει τὴν καρδιά

-μὴ σκιάζεστε, ρὲ παιδιά-

Θα ’ρθει κι ἡ μέρα ἡ στερνή,

ν’ ἀστράψει ὁλοφωτεινή

τοῦ Δίκαιου ἡ ἀπαντοχή

ποὺ καρτερεῖ ὁλομοναχή.

Ἄσπρο τριαντάφυλλο φορῶ

ἀντίκρυ στὸν θολό καιρό,

ἐδώνα πάνω στήν καρδιά,

ποὺ τὴν ματώσαν τὰ «παιδιά»

πουλώντας νταϊλίκι

ποὺ τὸ βαφτίσαν νίκη.

 

 Ἄσπρο τριαντάφυλο φορῶ...

 

 

                                               6.4.2025

 

 

 

 

 

 

 

Feles thriumphalis*

(τοῦ Νώντα Τσίγκα, nam sua feles**)

 

Τὴν σημαία ψηλά,

τὴν οὐρά

ὅπως τότε στὰ νειάτα σου,

ἀκαταμάχητα

θριαμβεύουσα,

μὲ κεῖνα τὰ μάτια

τοῦ πρωτόγονου αἴλουρου,

ἔτσι νὰ πορεύεσαι

ἄχρι τέρματος βίου,

ξέροντας πὼς

«habent sua fata feli»

ἀλλά μέ τήν σπίθα τοῦ αἰώνιου,

στὴν φθορά μέσα τοῦ ἐφήμερου.

«Οὕτω γὰρ κατεπόθη εἰς τέλος ὁ θάνατος».

 

                                                      18.10.’25

 

* γάτα Θριάμβου

**για τη δική του γάτα