ΠΡΕΣΒΥΣ ΤΗΣ ... «ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΔΙΑΙΤΑΣ!»

 

 

ΕΔΩ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ, από τη σελίδα 41, του βιβλίου Ελληνικός Πολιτισμός (έκδοση των Γραμμάτων Αλεξάνδρειας, 1914), γραμμένο από τον Ί. Δραγούμη σε Βερολίνο-Πετρούπολη, 1914. Το έργο είναι το τελευταίο από τα τέσσερα βιβλία που τύπωσε ο Ί. Δ. εν ζωή από το 1907 μέχρι το 1914.

 

 …Καὶ τὰ φαγιά μας συμφωνοῦν μὲ τὸ κλίμα μας καὶ δὲ χρειάζονται ξενικὲς ἐπιρροὲς καὶ παραφορτώματα, ὅσα μάλιστα κατάντησαν παχύτερα ἀπὸ τὰ πολλὰ βουτύρατα καὶ μπαχαρικὰ τῆς ἀνατολίτικης καλοφαγίας πρέπει νὰ ξαναγίνουν λεπτότερα. Τὰ λαδερὰ εἶναι καταλληλότερα γιὰ τὶς ζέστες, τὰ ἀρτυμένα γιὰ τὸ χειμώνα. Φρεσκότατα, μόλις σφαχτοῦν, τρῶμε τὰ κρέατα καὶ προπάντων ψητὰ καὶ δίχως σάλτσες, καὶ νωπότατα τὰ ψάρια, μὰ δὲν εἴμαστε μεγάλοι κρεοφάγοι. Ἡ συνηθισμένη μας τροφὴ εἶναι τὸ καλοζυμωμένο γευστικό σιταρένιο ψωμί, τὸ ἐξαιρετικὰ τιμημένο, ποὺ τὸ θυμᾶσαι ὅταν ξαναβλέπεις ὕστερα ἀπὸ χρόνια κανένα σύντροφό σου στὴ ζωὴ καὶ τοῦ λές: «Ἐφάγαμε μαζὶ ψωμὶ καὶ ἁλάτι», τὸ ψωμὶ ποὺ τὸ τρῶς μὲ χόρτα βρασμένα μυρωδάτα,ἑτοιμασμένα με λάδι καὶ λεμόνι, τὸ ψωμὶ ποὺ μ' ἕνα παραμικρό προσφάγι, ντομάτα, τυρί, κρομύδι, ελιές, σταφύλια ἢ σκόρδα, σου φτάνει γιὰ νὰ ζήσεις, καὶ χωρὶς αὐτὸ δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις. Να ἡ τροφή μας, καὶ τὸ κρασὶ ποὺ πίνουμε εἶναι λιγοστό. Ὅσο γιὰ τὴ μπίρα τὴν ὀνομάζω ξανθὴ ξένη. Τὸ νερὸ μὲ τὸ γλυκὸ τοῦ κουταλιοῦ, ἡ ἀνατολίτικη συνήθεια, καὶ ὁ καφὲς εἶναι ἀπὸ τὶς μεγαλήτερες μικρές χαρὲς τῆς καθημερινῆς ζωῆς, καὶ ἡ πρώτη ἀπόλαψη ποὺ ἀποζητοῦμε μόλις σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸν ὕπνο.