«Σκέψεις ενσαρκωμένες»…

 

 Η ανάρτηση αφιερώνεται στον αγαπημένο φίλο ποιητή Γιάννη Πατίλη 

για τη σημερινή μας κουβέντα και άλλα πολλά...

 

 

[…] Στις 12 Ιουνίου, η Εκκλησία μας τιμά τον άγιο Ιωάννη τον Στρατιώτη, για τον βίο του οποίου δεν γνωρίζουμε τίποτε. Γι' αυτό διαβάζω κι εγώ, από δεκάξι ετών, τη βιογραφία ενός άλλου Ιωάννη, μόνιμου ήρωα της ζωής μου, που τον γνώρισα στις 12 Ιουνίου 1998, ανοίγοντας ένα δέμα από την Αθήνα, όπου το έργο Ο Ελληνισμός μου και οι Έλληνες.

     Ο συγγραφέας, το πρόσωπο του οποίου (το πιο ωραίο πρόσωπο του ελληνικού 20ού αιώνα) κοσμεί το εξώφυλλο, είναι ο Ιωάννης, ή Ίων Δραγούμης.

       Ο Παλαμάς τού αφιερώνει το πιο πάνω ποίημα. Αυτός είναι ο γκρεμιστής. Αυτός είναι ο χτίστης. Και γύφτος και βασιλιάς. Με βιολί και φλογέρα, για την πιο κοσμογονική μουσική.

      Έναν χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 1999, στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου μου, τίμησα τον Δραγούμη με τον πιο απίθανο τρόπο, ζητώντας να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή, στη μνήμη του προσφάτως τεθνεώτα, τότε, δημοσιογράφου Φρέντυ Γερμανού – επειδή, βέβαια, είχα διαβάσει τα Ερωτικά της Κορσικής, αν και ποτέ δεν θα διάβαζα την Εκτέλεση, ίσως από ζήλια.

        Εξάλλου, θα έγραφα μια δική μου, καλύτερη. Μέχρι την παρουσίαση, είχα διαβάσει όλα τα βιβλία του ίδιου του Δραγούμη, εκτός των ημερολογίων, που θα τα ανακάλυπτα αργότερα. Αυτά πιστεύω ότι είναι τα πιο κρίσιμα κείμενα που άφησε. Το αληθινό του έργο. Στα ημερολόγια βρήκα και τον καημό του, όταν παραιτήθηκε από τη Μασονική Στοά, επειδή κατάλαβε ότι ήταν σκέτη βλακεία. Τότε, ο Ίων απευθύνθηκε στον άλλο διαλεχτό της θυσίας, στον πρώτο μου μάρτυρα του 1998 και του είπε: «Ω φίλε Νίτσε!» Ώστε ήμασταν όλοι παρέα.

       Τα ημερολόγια του Ίωνα (όσα έχουν εκδοθεί) τα διάβασα μόλις το 2014, για τις ανάγκες ενός τόμου της Κρόνακας. Μέχρι τότε, είχα πάψει τις εγγραφές στα δικά μου ημερολόγια, που κρατούσαν από το 1996, αλλά έγιναν πολύ πιο συνεπείς, ίσως σε σημείο εξουθένωσης, από το 1999 κι εφεξής. Θα μιλήσω αναλυτικά παρακάτω.

        Εδώ, καμαρώνω που έχω μιμηθεί, χωρίς να το ξέρω, την ημερολογιακή μανία του Δραγούμη, τα Τετράδια του οποίου συνιστούν το πλουσιότερο σχετικό δείγμα της νέας Ελλάδος. Η πρώτη καταγραφή του (αν θυμάμαι καλά) ήταν Πρωτομαγιά.

       Ο Ίων ήταν έφηβος, έπαιζε βιολί, και κρατούσε σημειώσεις για την κλασική μουσική. Η δική μου αρχή, στις πιο συνεπείς εγγραφές, έγινε παραμονή Ευαγγελισμού, το 1999. την είπα: «παραμονή ενός υπερανθρώπινου συμβάντου». Ο τίτλος που είχα δώσει στο τετράδιο είναι ενδεικτικός: Σκέψεις ενσαρκωμένες. Αυτό ήθελα, ανέκαθεν. 

      Το θέμα της πρώτης μου καταχώρησης ήταν ο νατοϊκός βομβαρδισμός, εκείνη τη μέρα, στο Κόσοβο. Εγώ αναρωτιόμουν αν θα μιμηθούμε τους Σέρβους, διότι περίμενα να έρθει η σειρά μας. Για κάποιον λόγο, το θεωρούσα αναπόφευκτο […].

 

*Απόσπασμα από το βιβλίο του ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ (τα κεφαλαία δεν είναι τυχαία!)  Κυριάκου Μαργαρίτη  "Τζούμπιλι -απόλογος 1996-2021" έκδοση περιορισμένου αριθμού αντιτύπων-Κέντρο Τεχνών Κίμωνος, Πάφος Κύπρος 2021.