Ας πιούμε μια δροσερή Скопско…

 

 

Το κτίριο του Ελληνικού Προξενείου στο Μοναστήρι. Αρχείο Ι. Δ/ ΑΣΚΣΑ

(επεξεργασία με ΑΙ)

ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ «Ελληνικού Βασιλικού Προξενείου εν Μοναστηρίω» χρησιμοποιήθηκε κάποια στιγμή και ως δημαρχιακό κτίριο. Αργότερα έγινε εστιατόριο, εγκαταλείφθηκε, βανδαλίστηκε και αποψιλώθηκε. Τώρα σ’ αυτό δραστηριοποιείται και πάλι επιχείρηση καφέ-μπαρ (μόνη οδός διάσωσης των κτιρίων σε υπανάπτυκτες χώρες με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα να δείχνει το δρόμο σ’ αυτόν τον τομέα—μιλώ για τον κανόνα δεν μιλώ για τις λαμπρές λίγες εξαιρέσεις). Εδώ λανσάρεται και  «Η Σκοπιανή», η αρχαιότερη (1924) «ξανθή» με 4.9% αλκοόλ της γείτονος Β. Μακεδονίας… 

Μου κάνει εντύπωση η ηλίθια «πινελιά», με το πλαστικό μικρό υπόστεγο, που κρύβει το καλαίσθητο αέτωμα του κτιρίου και που όλως διόλου αλλάζει τον χαρακτήρα του. Όμως αλλουνών η ευθύνη και η ιδιοκτησία πια και δεν μας πέφτει λόγος.

Αλλά, να… Σκέπτομαι τον Ίωνα Δραγούμη, να μπαινοβγαίνει σβέλτος και ευθυτενής, νεαρός άντρας 24 χρόνων, στο κτίριο αυτό 124 χρόνια πριν, ανήσυχος για την τύχη του Ελληνισμού στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία, διπλωμάτης και συνωμότης, ερωτικός, ρομαντικός, λυρικός και επικούρειος να τρέχει «καιόμενος» να κλειστεί στην κάμαρά του, στο σπίτι του Παναγιώτη Τύρνα, στον μαχαλά Κουρτ Ντερέ της πόλης. Για να γράψει επιστολές, να μελετήσει, να σκεφτεί και τέλος  να παίξει στο βιολί του παρτιτούρες που θα αντηχήσουν φωνές άγριες δικές του* που δεν βγαίνουν αλλιώς.

Τρεις γενιές και στο Μοναστήρι όλα αλλιώτικα... Όλες οι μνήμες, ανθρώπων και πράγματων, φρικτών καιρών και ευτυχισμένων καιρών, ημερών δόξας ή παρακμής, σιγά σιγά σβήνουν. Οι λέξεις και οι  σημασίες τους, αλλιώτικες πια. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλοι άνθρωποι...

Ας πιούμε μια «Σκόπκο»! Για την κραταιά και ανίκητη γεμάτη από θάνατο και δικαιοσύνη (μαζί και άδικο)  λήθη… Που αυτή μόνο θα μείνει στον κόσμο.

* Φράση από επιστολή του Ι.Δ. προς την Έλλη Σκιαδαρέση.